Naar Hotan, langs de Taklamakan af

** Zaterdag 20 augustus, China
We gaan vandaag alleen op pad met onze chauffeur naar Hotan, een rit van tien uur. We volgen de zuidelijke route onder de Taklamakanwoestijn door. De meeste toeristen volgen de noordelijke route maar wij willen naar Hotan voor de zondagsmarkt, die authentieker is dan de zondagsmarkt van Kashgar. Tevens rijden we dan een heel stuk dezelfde weg als in 2004 toen we de afslag Mazar/Tibet naar de K2 namen. We rijden op een goed geasfalteerde weg en we kunnen dus goed opschieten. We komen door verscheidene dorpjes en zien dat de veranderingen die we in Kashgar geconstateerd hadden ook hier zijn doorgedrongen. De vroegere lemen huisjes zijn vervangen door stenen huisjes. De wegen zijn geasfalteerd en de ossenkarren zijn vervangen door brommerkarren. We zien nog wel veel ezelkarren rijden. De auto waar we nu in zitten is niet zo'n fijne wagen omdat het een personenwagen is en dus lager bij de grond dan een jeep. Ook heeft hij geblindeerde ramen waardoor je niet zo fijn naar buiten kunt kijken maar wel goed tegen de zon zijn. Het landschap gaat over in een woestijnlandschap en wordt steeds droger, we merken dat de Taklamakanwoestijn nadert. Taklamakan betekent "hij die erin gaat en er nooit meer uitkomt" één van de droogste en warmste gebieden op aarde. Rechts van ons ligt een nieuwe weg en links ligt een nieuwe spoorlijn. We rijden dus nog op de oude weg die nog redelijk goed is. De spoorlijn ligt helaas op een verhoging waardoor we niet de woestijn in kunnen kijken. We proberen door de viaducten een glimp van de woestijn op te vangen, deze is begroeid met kleine dorre struikjes en verder niets. We hopen de komende dagen meer van deze woestijn te kunnen bewonderen. De rit is hierdoor minder fascinerend maar het geeft wel aan wat een ontberingen de reizigers van toen hebben moeten doorstaan. We bezoeken Yecheng, een dorpje waar we in 2004 een tussenstop hebben gemaakt. We weten allebei nog heel goed, dat we toen rond de moskee hebben gelopen, waar destijds een lokaal marktje was. We zijn nu behoorlijk geshockeerd als we zien hoe het hier veranderd is. Het is totaal niet meer herkenbaar en het gehucht is uitgegroeid tot een grote Chinese stad. We kijken snel even rond en gaan vlug weer verder. De airco giert er lustig op los en de dvd speler die de chauffeur in de auto heeft laat een Uygur musical zien. Nadat we enkele uren verplicht deze muziek hebben moeten aanhoren proberen we ergens te stoppen voor de lunch. We zijn bijna bevroren van de airco en dan deze muziek erbij...om neurotisch van te worden! Ramadan tijd, geen restaurants open! We eten een brood met een banaan langs de weg waarbij onze chauffeur als een kip op een stok gehurkt op een liggende boomstam zit. Dan rijden we door naar ons einddoel van vandaag, Hotan. We komen in een typisch Chinees hotel aan waar niemand engels praat, maar we komen eruit en spreken met de chauffeur een tijd af voor overmorgen. Als we op onze kamer komen is dit een samenraapsel van van alles bij elkaar. Er staat één bed terwijl je kunt zien dat er twee moeten staan. De plee trekt niet door, de douchekop is stuk. Het glas valt bijna uit het badmeubel en als ik onder het kussen kijk blijkt hier de koppeling van al de elektriciteit te zitten. Als we slapen en we draaien verkeerd worden we geëlektrocuteerd. Een uitdaging om dit uitgelegd te krijgen maar na veel heen en weer gepraat en gelach, iedereen is wel even vriendelijk, hebben we een andere kamer. De muren blijven even goor maar het bed is schoon en een warm waterstraal uit de douchekop voorziet je toch van water om af te spoelen. Het blijkt dat de Chinezen de entree altijd prachtig maken en de kamers zien om te slapen en that's it. We lopen nog even door Hotan om het te verkennen en weten nog niet wat we van de markt morgen moeten voorstellen omdat we niet echt een groot plein zien. Dan op zoek naar eten, dat valt ook niet mee maar we worden weer goed geholpen. We lopen een eetgelegenheid binnen en inspecteren de keuken die ons niet heel hygiënisch lijkt. Bij het naar buiten gaan komt een jongen ons achterna gelopen die ons roept en gebaart mee te komen. Hij brengt ons naar een groter restaurant dat er beter uitziet. Er komen zo te zien alleen maar Uyguren. We vragen om de kaart maar niemand begrijpt ons. Bij het verlaten van het restaurant komt een man naar ons toe die Paul aan zijn arm zowat naar binnen sleurt en ons naar een tafeltje leidt. Hij gebaart heel heftig naar de tafel maar we snappen hem niet. Dan klopt hij op de glasplaat van de tafel en het blijkt dat de menukaart onder de glasplaat ligt met afbeeldingen wat je kunt eten. We bestellen en wachten maar af wat we nu precies krijgen. Dan komt er een gezin dat ons vragend aankijkt of ze bij ons mogen komen zitten. We schuiven op en nu zitten we met een Uygurfamilie aan tafel met twee zonen. We proberen contact te maken en laten ons typisch Nederland boekje zien. Het is erg gezellig en als afscheid nemen we een foto en wisselen e-mail adressen uit. Een leuk begin van deze stad.