Nurata en Aydarkulmeer
Door: Eus en Paul
Blijf op de hoogte en volg Paul en Eugemiek
03 Augustus 2011 | Oezbekistan, Tasjkent
** Maandag 1 augustus, Oezbekistan:
Vandaag rijden we van Buchara via Nurata naar het Aydarkulmeer om te slapen in een yurt. Een traditionele tent van de nomaden. Het is maar een afstand van circa 180 kilometer en onze chauffeur houdt er goed de vaart in, de weg er naar toe is goed te noemen. We rijden door de rode woestijn (qizilqum dessert), op één of andere manier blijven woestijnen fascinerend. Onderweg stoppen we bij een minaret uit de 12 de eeuw die er weer, zoals alle anderen er wonderbaarlijk goed uitziet. Deze heeft bovenin een mooie verbreding en versieringen per ring van de toren. We rijden verder op een rechte weg door de woestijn die eindeloos lijkt. Dan komen we bij een grote ingang wat vroeger een karavanserai is geweest en aan onze kant van de weg bevindt zich een waterbron die vroeger gebruikt werd door mens en kameel. Onderweg stoppen we ook nog even bij een aantal rotstekeningen die uit de bronstijd zouden zijn. Aangekomen in Nurata, lunchen we bij mensen thuis. We worden daar weer allerhartelijkst verwelkomd en de tafel wordt meteen gedekt. Omdat het weer midden op de dag is, blijven we hier wat in de schaduw hangen. Mij duurt dit te lang en ik ga samen met de vrouw des huizes de koe en de geit wat laten drinken, deze hebben het ook warm. Nadat Paul en ik een teken geven dat we wel verder willen rijden vertrekken we naar een fort, dat vroeger gebouwd is door Alexander de Grote. Aan de voet van dit fort ligt ook weer een moskee. We beklimmen het fort en als we dit een beetje bekeken hebben gaan we naar beneden en rijden verder richting het meer.
Later in de middag komen we dan in het yurtkamp aan. Samen met een groep Fransen zullen we hier de avond en nacht doorbrengen. Hier midden in de woestijn, waar geen airco is, is het echt helemaal om af te knijpen. We hangen in de schaduw totdat we ontdekken dat er een ruimte is, waar ventilatoren hangen. Dit geeft enige verlichting. 's Avonds lopen we enkele keren de woestijn in om de zonsondergang te bewonderen en de enorme mooie sterrenhemel die later zichtbaar wordt.
Als we gaan slapen is het nog steeds te warm, we slapen die nacht wel wat maar niet echt opperbest. Ach ja, morgen weer beter.
Vandaag rijden we van Buchara via Nurata naar het Aydarkulmeer om te slapen in een yurt. Een traditionele tent van de nomaden. Het is maar een afstand van circa 180 kilometer en onze chauffeur houdt er goed de vaart in, de weg er naar toe is goed te noemen. We rijden door de rode woestijn (qizilqum dessert), op één of andere manier blijven woestijnen fascinerend. Onderweg stoppen we bij een minaret uit de 12 de eeuw die er weer, zoals alle anderen er wonderbaarlijk goed uitziet. Deze heeft bovenin een mooie verbreding en versieringen per ring van de toren. We rijden verder op een rechte weg door de woestijn die eindeloos lijkt. Dan komen we bij een grote ingang wat vroeger een karavanserai is geweest en aan onze kant van de weg bevindt zich een waterbron die vroeger gebruikt werd door mens en kameel. Onderweg stoppen we ook nog even bij een aantal rotstekeningen die uit de bronstijd zouden zijn. Aangekomen in Nurata, lunchen we bij mensen thuis. We worden daar weer allerhartelijkst verwelkomd en de tafel wordt meteen gedekt. Omdat het weer midden op de dag is, blijven we hier wat in de schaduw hangen. Mij duurt dit te lang en ik ga samen met de vrouw des huizes de koe en de geit wat laten drinken, deze hebben het ook warm. Nadat Paul en ik een teken geven dat we wel verder willen rijden vertrekken we naar een fort, dat vroeger gebouwd is door Alexander de Grote. Aan de voet van dit fort ligt ook weer een moskee. We beklimmen het fort en als we dit een beetje bekeken hebben gaan we naar beneden en rijden verder richting het meer.
Later in de middag komen we dan in het yurtkamp aan. Samen met een groep Fransen zullen we hier de avond en nacht doorbrengen. Hier midden in de woestijn, waar geen airco is, is het echt helemaal om af te knijpen. We hangen in de schaduw totdat we ontdekken dat er een ruimte is, waar ventilatoren hangen. Dit geeft enige verlichting. 's Avonds lopen we enkele keren de woestijn in om de zonsondergang te bewonderen en de enorme mooie sterrenhemel die later zichtbaar wordt.
Als we gaan slapen is het nog steeds te warm, we slapen die nacht wel wat maar niet echt opperbest. Ach ja, morgen weer beter.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
