De grens over....

** Zaterdag 6 augustus 2011, Oezbekistan/Tadzjikistan:
Vandaag vertrekken we om 08:00 uur op weg naar de grens met Tadzjikistan. We vragen aan de chauffeur hoe lang het rijden is. Het blijkt vijf uur te zijn. Dit lijkt mij erg lang omdat we vanuit Fergana dicht bij de grensovergang met Tadzjikistan zitten. Hij vertelt in gebrekkig engels dat we naar Bekabad moeten rijden. Dit betekent dat we om een noordelijk deel van Tadzjikistan heen rijden, om ons doel te bereiken, vandaar de vijf uur durende rit. Het wordt ons niet duidelijk waarom we niet een andere grensovergang nemen. Het is een lange rit over gedeeltelijk goede, nieuwe wegen maar ook over slechte wegen met veel gaten. Men bouwt nieuwe wegen om de handel met de naburige landen te stimuleren en dan met name natuurlijk het grote China. Tadzjikistan is een land rijk aan mineralen, goud, zilver, robijnen en zout. We denken dat de Chinezen als de wegen klaar zijn er als de kippen bij zijn om het land leeg te roven. We rijden aan een stuk door om op tijd bij de grens te zijn. Je weet nooit hoe lang de grensformaliteiten duren. We komen om 14:00 uur bij de grens aan en het is er zeer rustig. We nemen afscheid van onze chauffeur en lopen met onze rugzakken in de blakende zon naar de post van Turkmenistan. We zijn de enige die de grens aan het passeren zijn. Twee gekke toeristen met een 'hoop zooi' op hun rug. De eerste soldaat heet ons welkom bij de grens en kijkt in onze papieren, of hij deze begrijpt is maar de vraag. Dan lopen we door naar het grens gebouw waar we opgevangen worden door drie douaniers die er erg verveeld uit zien. Ze zijn wel aardig en vinden het leuk dat we uit 'Ghollandia' komen. Ruud Gullit en van Basten worden weer genoemd en we krijgen de gebruikelijke formulieren om in te vullen maar dan in het Russisch. We lachen wat en kijken vriendelijk wat we moeten doen. Gelukkig staan er wat voorbeelden hoe in te vullen en we kijken op onze oude formulieren. We moeten ook invullen hoeveel dollars we nu nog in ons bezit hebben, omdat we bij binnenkomst van het land een lager bedrag hebben ingevuld, vullen we een nu nog lager bedrag in en de rest hebben we verstopt in onze bagage onder andere in een riem die Eus draagt. Nu maar hopen op het beste. Eerst wordt het formulier van Paul gecontroleerd. Ze kijken het verveeld na en verbeteren wat. Dan vraagt de douanier, wat we aan dollars bij ons hebben "135 dollar of 130 dollar". Ik heb in cijfers een ander getal ingevuld dan in letters. Ik zeg 135 maar hij vult al in, "mistake" en corrigeert het. Alles wordt in de computer gezet en vervolgens kan ik doorlopen. Dan komt Eus en de douanier vraagt of zij 80 dollar bij zich heeft, maar wacht eigenlijk niet op het antwoord en gaat alles in de computer zetten. Dat loopt gesmeerd, ze controleren verder niks. De rugzak niet, de laptop niet, niks. Dan valt de stroom uit en alles ligt plat. Wachten dus waar je staat tot de generator opgestart is. Nu hebben ze tijd om alles te controleren, maar ze doen liever niets. Mooi, als de stroom weer werkt wordt alles afgerond en kunnen we verder lopen naar het volgende hokje waar alles nog een keer ingevoerd wordt. We zijn Oezbekistan uit en lopen naar de grens van Tadzjikistan, een stukje niemands land. We verwachten hier een strenge controle omdat Tadzjikistan als een strenger en armer land wordt omschreven. We lopen naar het dichtstbijzijnde complex wat we zien maar dit blijkt compleet verlaten te zijn. Alleen zit er een man met een mooi wit pak die ons lachend aan kijkt en onze paspoorten controleert. Vervolgens geeft hij een opsomming van alle voetbalhelden die Nederland heeft. Dan komen we bij een klein hokje waar enkele soldaten zitten. Ze willen natuurlijk onze paspoorten zien en nemen die mee naar binnen. Ze schrijven onze namen over in een groot boek, maar ze schrijven bijna alles verkeerd en zetten een stempel op onze visa. We mogen weer door. Dan komen we bij een hek met een hokje en we gaan netjes in de rij staan. Iedereen kijkt ons vreemd aan en een man gebaart ons om door te lopen, Tadzjikistan in. We zijn zomaar de grens over. Hebben we hier ons zo druk overgemaakt? We hebben niks in hoeven te vullen en er is niks gecontroleerd, op onze paspoorten na.
Maar goed, nu zijn we wel in Tadzjikistan, 'in the middle off nowhere' maar daar staan we dan. We zien geen taxi staan met een plaatje 'Mr Rovers'. We nemen daarom maar plaats in de schaduw en besluiten dat we een uur zullen wachten. Na even wachten komt er dan eindelijk een auto aangereden waar iemand uit springt met een papier met Paul's naam erop. Hij stelt zich voor als Hoessein en hij zal tijdens ons verblijf in Tadzjikistan onze gids zijn. De chauffeur heet Aki (oom) 'Godhan'. Ze hebben onze reis een beetje omgegooid, we rijden eerst naar Kohkand, daar is meer interessant te zien dan in de volgende stad die we aan doen. Op deze manier zien we weer iets meer van het land. We hebben een positieve eerste indruk van zowel de gids als de chauffeur. In Kohkand aangekomen, zijn er diverse straten afgesloten omdat de president op bezoek is. Hoessein vertelt dat hij wel over politiek wil praten maar niet in de stad, dat komt later wel. Nadat we ingecheckt zijn in een redelijk net hotel, gaan we met z'n vieren uit eten. De eerste conversatie komt op gang. Helaas spreekt de chauffeur geen Engels maar met non-verbale communicatie kunnen we ook veel duidelijk maken. Onze eerste indruk van Tadzjikistan is positief, moderner dan we verwacht hadden.